Witam po dłuższej nieobecności …. Obecnie przez pandemię, wybuchłą niedawno wojnę w Ukrainie, po prostu staramy się w miarę normalnie żyć, czyli szkoła, praca, cotygodniowe terapie dzieciaków a w wolnych chwilach tenis (jeszcze na hali) czy poszukiwania detektorem, dlatego rzadziej zaglądałam na bloga.

Chciałam tu jednak wstawić wspomnienie naszego krótkiego pobytu we dwoje nad jeziorem Bodeńskim.

Pierwszy tydzień ferii letnich syn był na obozie młodzieżowym, z którego niestety przedwcześnie wrócił bo nie podobało mu się, przez coronę i też niestety starszych kolegów, którzy dokuczali, nie tylko on opuścił obóz szybciej ale co zrobić …..

Na szczęście później przyjechali dziadkowie i zabrali dzieciaki na wakacje więc skorzystaliśmy z okazji tylko na pobycie we dwójkę i na 2 dni wybraliśmy się nad przepiękne jezioro Bodeńskie. Zdecydowaliśmy się przenocować bo podróż nad jezioro zajmuje nawet nieco ponad 3 godziny. Z racji, że w niektórych bundeslandach kończą się już wakacje letnie, specjalnie wybraliśmy się w niedzielę aby uniknąć olbrzymich korków w sobotę …

Znalezienie pokoju czy mieszkania nad Jeziorem Bodeńskim w trwającym sezonie nie było wcale łatwe …. Corona widać robi swoje i bardzo dużo Niemców spędza jednak wakacje w kraju. Udało mi się znaleźć jedyny wolny pokój właśnie z niedzieli na poniedziałek i to w sumie najbardziej przeważyło o tym terminie wyjazdu.

Ceny nad Bodensee do najniższych nie należą, co nie powinno dziwić bo w końcu Bodensee jest znane, przez coronę na pewno też podniesiono ceny bo w kończu ludzie gdzieś chcą wyjechać na wakacje a wielu jak pisałam zostało najwyraźniej w kraju. Mieszkania wynajmowane są tylko na tydzień, pozatym były wszystkie pozajmowane.

Jezioro Bodeńskie leży u podnóża Alp, na granicy trzech państw – Niemiec, Austrii, Szwajcarii. Wybraliśmy się do małej i bardzo urokliwej miejscowości Meersburg, która znajduje się w Badenii/Wittenberdze. Co ciekawe, leżące niedaleko niego Lindau, należy już do Bawarii.

Meersburg

Miasteczko Meersburg bardzo mnie urzekło, Stare Miasto to zabytkowe domy ze średniowiecza, pełne wąskich uliczek …

Niestety jak to w takich miasteczkach bywa, jest tam bardzo trudno o parking. Na szczęście pokój, który wynajmowaliśmy znajdował się w gospodzie, która miała własny parking, bezpłatny dla gości a jedyną niedogodnością było przespacerowanie się z 10 minut do centrum. Cena za pokój dwuosobowy ze śniadaniem, parkingiem, opłatą klimatyczną, sprzątaniem pokoju to 78E, które uważam nie były naprawdę wygórowane jak na miasto leżące nad trzecim co do wielkości jeziorem w Europie Środkowej, po Balatonie i Jeziorze Genewskim.

Dla zainteresowanych noclegiem w tych okolicam podaje linka do gospodarzy. W sumie pokój był czysty, wyremontowany ale z racji, że to było 2 piętro i akurat był upał, w pokoju było ciepło. Na szczęście zabraliśmy ze sobą przytomnie wentylator. Trochę pomógł ale i tak w nocy otwarłam okno. W oknach niestety nie było siatek i latały komary (ale i tak mniej niż u nas w domu haha) ale i na to byłam przygotowana (zabrałam ze sobą urządzenie na komary).

W cenie za pokój dostaliśmy też kartę gości miasta Meersburg, która upoważniała nas do darmowego transportu publicznego w mieście, dodatkowo można było skorzystać ze zniżek na różne atrakcje turystyczne. My z autobusu nie skorzystaliśmy, z prostej przyczyny, jeździł on co godzinę i szybciej doszliśmy na piechotę do centrum, poza tym dalej mamy pandemię i jazda w upale w maseczce średnio nas pociągała.

Przyjechaliśmy do Meersburga koło 15 i trochę zgłodnieliśmy. Szykując się na wyjazd wyczytałam gdzieś, że w mieście znajduje się super imbis chiński, postanowiliśmy to sprawdzić ale zanim tam dotarliśmy udaliśmy się na punkt widokowy, z którego rozpościerał się wspaniały widok na bodajże jedyny zamieszkały w Niemczech zamek oraz wspaniałe jezioro i Alpy po stronie szwajcarskiej i austriackiej.

Jedzenie w barze było naprawdę smaczne i przygotowane w ekspresowym tempie. Zamówiliśmy pieczony makaron z kaczką (spora porcja, 9E) i kurczakiem (spora porcja, 5E).

Posileni poszliśmy w kierunku promenady, gdzie naprawdę można się było poczuć jak nad morzem. Jezioro było ogromne ….

Szliśmy w kierunku miejskiej plaży (darmowa), jednak była ona bardzo mała i zejście było raczej kamieniste, więc poszliśmy dalej bo gdzieś dalej miała być plaża z otwartym basenem. Okazało się, że to były termy, bilet wstępu 5,50 E od osoby dorosłej, zapłaciliśmy i weszliśmy na dużo większą plaże niż ta obok, na której nawet byli ratownicy pilnujący aby osoby schodzące po schodach do wody nie poślizgnęły się. Niestety nie wykąpaliśmy się bo jadąc nad jezioro było upalnie ale akurat krótko przed wjechaniem do Meersburga zaczęło kropić i ochłodziło się a parkując pod gościńcem przywitała nas burza, która na szczęście szybko minęła, słońce co prawda wyszło ale nad jeziorem już wiatr był chłodniejszy, więc się nie odważyliśmy.

Spacerując po promenadzie siadłam pod jednym z symboli miasta, czyli pod magicznym filarem (niem. magische Säule) autorstwa artysty Petera Lenka. Autor przedstawił w trochę satyryczny sposób znane osobistości związane z miastem Meersburg czyli Amorem jest 13 wieczny biskup Freiherr Joseph von Laßberg, na zamkniętym w klatce globusie stoi uzdrowiciel i hipnotyzer Messmer. W klatce zamknięci są krytycy Messmera, naukowcy Maximilian Hell, Anton von Störck i Jan Ingenhousz. Kolejne postacie to baron Joseph von Laßberg, właścicielka winiarni szlachcianka Wendelgard von Halten, biskup Franz Konrad von Rodt i egzorcysta Johann Joseph Gassner. Na jednym z blogów znalazłam info właśnie o pannie Wendelgard, której akurat nie sfotografowałam i przytoczę tu cytat: “W kierunku jeziora patrzy szlachetnie urodzona panna Wendelgard, posiadaczka najlepszych lokalnych winnic w rejonie Haltnau. Niestety nie grzeszyła urodą,co bardzo przekładało się na jej życie osobiste i stosunki ze społecznością lokalną. Mówiło się o niej, że w samotności jadała ze swego srebrnego koryta.Pewnego razu postanowiła przekazać władzom Meersburga swój majątek, pod warunkiem, że podczas posiłku będą towarzyszyli jej radni miasta, a w każdą niedzielę któryś z nich będzie spędzał z nią czas i żegnał pocałunkiem. Dla władz, cena okazała się zbyt wysoka, jednak ofertą zainteresowali się sąsiedzi, zasiadający w radzie Konstancji.” Na samej górze króluje mewa z twarzą pisarki Annette von Droste-Hülshoff.

Wracając do naszego pokoju, nie odmówiliśmy sobie porcji włoskich specjałów i podziwialiśmy między innymi miejski ratusz czy Nowy Zamek Meersburg (Neues Schloss Meersburg).

Na drugi dzień pokój trzeba było opuścić do 10:30. Po 9 byliśmy już na śniadaniu bo wracając do domu chcieliśmy odwiedzić jeszcze sąsiadujące z Meersburg i równie ciekawe Uhldingen-Mühlhofen. W tej miejscowości znajduje się usytuowane nad brzegiem jeziora Muzeum Palafitów (budowli na palach). W drugiej dekadzie XX wieku, wzniesione zostały pierwsze drewniane konstrukcje. Zwiedzający mogę oglądać 20 zrekonstruowanych budowli na palach, które były wznoszone w epoce brązu (3500-1200 p.n.e.). Muzeum to znajduje się na światowej liście UNESCO i przyciąga corocznie wielu turystów.

My przyjechaliśmy do Uhldingen/Mühlfoen krótko przed 10, zanim otwarto muzeum, na parkingu było jeszcze duuużo miejsca. Korzystając, że obok parkingu znajdowało się małe muzeum z gadami a do otwarcia muzeum było jeszcze trochę czasu, zdecydowaliśmy się wejść.

Po obejrzeniu głównie jadowitych węży i jaszczurek, przeszliśmy się spacerem do muzeum Palafitów. Akurat otwierali i bardzo szybko dostaliśmy bilety. Oczywiście w czasie zwiedzania, także na dworze, musieliśmy nosić maski. Muzeum oferowało super widoki na jezioro Bodeńskie. Dla osób, które jednak nie chciałyby wydawać 10 E za wstęp, istnieje możliwość obejrzenia konstrukcji z pobliskiej plaży. Ja jednak interesuję się archeologią i mając możliwość obejrzenia takiego ciekawego muzeum, po prostu musiałam odhaczyć na mojej liście Szukajåc detektorem można natrafić także na elementy z brązu, chciałam się więc trochę więcej dowiedzieć o tej epoce.

Po skończonym zwiedzaniu ruszyliśmy w kierunku parkingu i akurat tego dnia Badenia Wirtenbergia wprowadziła jako pierwszy Bundesland obowiązkowego testowania się przed wejściem do restauracji czy innych zamkniętych pomieszczeń. Na przeciwko parkingu znajdowało się centrum testowe a przed nim dłuuuuga kolejka ….

Ledwo wsiedliśmy do auta, zaczęło niestety padać i sporą część do domu musieliśmy jechać w mocnym deszczu. Cóż upał był w weekend nieznośny, więc wiadomo, że po nim przychodzą burze i ochłodzenie …. Pobyt, choć krótki uważam za bardzo udany. Szkoda mi tylko, że nie udało nam się po drodze wstąpić jeszcze do Lindau ale na pewno kiedyś to nadrobimy i być może wybierzemy się jeszcze kiedyś nad jezioro z dziećmi

Przed wprowadzeniem twardego lockdownu i (na szczęście obecnie zniesionej zasady poruszania się w obrębie 15 km w Hotspots na Bawarii) postanowiliśmy się wybrać do średniowiecznego miasteczka Rothenburg O.d. Tauber na jednodniową rodzinną wycieczkę.

Garść informacji praktycznych o tym urokliwym miasteczku:

Rothenburg ob der Tauber – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria (przy granicy z Badenią-Wirtembergią), w rejencji Środkowa Frankonia, w regionie Westmittelfranken, w powiecie Ansbach. Leży w paśmie Frankenhöhe, około 30 km na północny zachód od Ansbachu, nad rzeką Tauber, przy autostradzie A7. Zamieszkuje je około 10,9 tys. mieszkańców.

Nazwa Rothenburg ob der Tauber stanowi skróconą wersję Rothenburg oberhalb der Tauber, która w języku polskim oznacza Rothenburg nad Tauber (miasto położone jest na płaskowyżu nad rzeką Tauber). W odniesieniu do samej nazwy Rothenburg, niektórzy wywodzą to słowo z niemieckiego Rot (czerwony) i Burg (średniowieczne warowne miasto). Nazwa może również odnosić się do słowa rotten (zgnić), procesu obróbki lnu podczas produkcji odzieży, z której w dawnych czasach słynął Rothenburg. Jednakże najwłaściwiej uznać, że miasto zawdzięcza swoje istnienie znanej w Niemczech rodzinie von Rothenburg, których rodzinne powiązania sięgały dworu cesarskiego. Założyli oni, nie licząc Rothenburga ob der Tauber, jeszcze sześć miast, które po dziś dzień noszą nazwę Rot(h)enburg. Cztery z nich znajdują się na terenie Niemiec, jedno w Szwajcarii a jedno w Polsce (Czerwieńsk – dawniej Rothenburg an der Oder).

Legenda związana z miastem

Na głównym placu miasta znajduje się budynek z zegarem, z którym związana jest legenda. Upamiętnia on wydarzenia w 1631, gdy pod murami oblegali miasto żołnierze hrabiego Tilly. Legenda głosi, że na dźwięk mechanicznego skowronka hrabia Tilly miał powiedzieć, iż jeśli ktokolwiek w ciągu trwania tego dźwięku wypije jeden galon wina w jednym ciągu, miasto zostanie ocalone. Burmistrz Nusch przyjął wyzwanie, dzięki czemu miasto nie zostało zrównane z ziemią. Mieszkańcy miasta obchodzą „Święto Ratowania Miasta” każdego roku na Zielone Świątki, podczas których odbywają się liczne festiwale, koncerty i wydarzenia kulturalne.

(źródło Wikipedia https://pl.wikipedia.org/wiki/Rothenburg_ob_der_Tauber).

Nasze zwiedzanie miasteczka rozpoczęliśmy od parkingu przy jednej z wież (Spitaltor). Idąc w kierunku murów natknęliśmy się na drzewo ginko przywiezione z Hiroshimy. Drzewo to było drzewem drugiej generacji i przeżyło skutki zrzucenia bomby atamowej na Hiroshimę.

Kawałek dalej znaleźliśmy plan centrum miasta.

Tutaj parę informacji o murach i wieżach

Wchodząc do miasta, mijamy mury obronne, które oczywiście można zwiedzać. My chcieliśmy się na te mury dostać w drodze powrotnej na parking, jednak nie znaleźliśmy nigdzie informacji, gdzie znajdziemy wejście. Z powodu pandemii, ilość wejść też była pewnie ograniczona. Podobne mury zwiedziłam z dziećmi w miejscowości Nördlingen dlatego nie przeszkadzało nam to aż tak bardzo.

Samo centrum miasteczka było bardzo urokliwe, przypominało nam świat Średniowiecza.

Czytając o tej miejscowości, dowiedziałam się, że znajduje się w nim słynny sklep Käthe Kruse, w którym przez cały rok można kupić ozdoby choinkowe.

Sklep znaleźliśmy na jednej z bocznych uliczek Rynku, jednak nie mieliśmy szczęścia zobaczyć przed nim słynnego auta z logo firmy i prezentami na dachu. Do środka w końcu nie weszliśmy bo w planie mieliśmy zwiedzenie muzeum tortur, poza tym obawialiśmy się, że jak córka wejdzie do środka, będzie chciała wszystko kupić. W środku można i tak tylko w jednej części sklepu fotografować, w innej jest to surowo zabronione i z tego co czytałam na blogu https://www.elischeba.de/2020/08/11/10-gruende-fuer-rothenburg-ob-der-tauber-mit-kindern/ egzekwowane. Jeśli chcecie zobaczyć jakie cudeńka tam sprzedają, na wyżej wymienionym blogu są one przedstawione i pisząca bloga tylko dlatego je mogła wykonać bo była dziennikarką.

Mijając wystawy co jakiś czas natykaliśmy się na cukiernie, które oferowały miejscowy przysmak czyli Schneebälle. Wracając do domu, każdy z nas kupił sobie 1 rodzaj tego przysmaku. Wybór był naprawdę ogromny

Porcje były naprawdę duże! Ciasto było lekko twarde ale naprawdę pyszne! Nie chcę wiedzieć ile to miało kalorii!

Obeszliśmy różne sklepy, które mimo niedzieli były otwarte. Na Bawarii jesteśmy przyzwyczajeni, że handel nie działa, jednak to jest turystyczne miasteczko i handel działał w najlepsze. Niestety niedawno przeczytałam, że właśnie sklep z ozdobami choinkowymi i zabawkami Kathe Kruse ogłosił przez lockdown upadłość. Nie wiem nawet co mają powiedzieć mniejsze sklepiki …

Odwiedzając sklepy z pamiątkami, natknęliśmy się na sklep sprzedający rzeczy związane ze średniowieczem (zbroje, broń, ubrania, wieczne pióra, piękne ozdobne szachy) i tam kupiliśmy między innymi magnes na lodówkę i pióro ze stalówką i kałamarzem.

Tutaj w jednym ze sklepów znaleźliśmy nawet bombki w kształcie piaskowego dziadka, postaci ze starej bajki DDR-owskiej.

Jednym z charakterystycznych miejsc w Rothenburg O. d. Tauber jest stara kuźnia. Trochę się jej naszukaliśmy ale znaleźliśmy i zrobiliśmy pamiątkową fotkę.

W środku znajdowało się muzeum ale z powodu pandemii, wstęp był zabroniony. Poszliśmy więc zwiedzić muzeum tortur a na koniec wybraliśmy się jeszcze na pobliski plac zabaw i powoli ruszaliśmy do domu.

Pandemia koronawirusa trwa niestety nadal, planowanie urlopu czy jednodniowych wycieczek nie jest już takie łatwe, zwłaszcza jeśli w danym powiecie występuje więcej niż 200 chorych tygodniowo. Rok temu, w maju, udało nam się jeszcze wybrać na dłuższą wycieczkę. Niestety wyjazdy zagraniczne nie wchodziły w grę, bo do 15 czerwca obowiązywało i tak ogólnoświatowe ostrzeżenie o podróżach zagranicznych. Pozostało więc podróżować w najbliższej w miarę okolicy. Naszym celem było leśne centrum przygód w Füssen, przy granicy z Austrią.

Podróż do centrum zajęła nam około 2 godzin. Tak przedstawiały się widoki po drodze.

Kiedy dojechaliśmy na miejsce, okazało się, że w ten gorący dzień nie tylko my mieliśmy taki pomysł … Parking (niestety niewielki) okazał się zajęty i musieliśmy przejechać kawałek dalej na parking leżący już po stronie austriackiej. Ten też już się powoli zapełniał.

Zaraz przy parkingu mogliśmy nacieszyć oczy przepiękną lazurową rzeką Lech.

Idąc wzdłuż rzeki, doszliśmy do przepięknego wodospadu.

Wodospad jest bez wątpienia najważniejszą atrakcją tego miejsca, jednak dzieci na długo nie zainteresuje. Zaraz obok wodospadów znajduje się właśnie leśne centrum przygód, w którym można spacerować po 2 ścieżkach dydaktycznych i odkrywać ciekawe rzeczy, wszystko to za darmo. Jeśli ma się odwagę odbyć spacer w koronach drzew, za dodatkową opłatą można przespacerować się w otoczeniu przyrody. My przespacerowaliśmy się obydwoma ścieżkami dydaktycznymi, jedna z nich dotyczyła lasu a druga wody. Z powodu pandemii, nie wszystkie stacje ścieżek były jednak dostępne. Pomimo upału, spacer był bardzo przyjemny, bo wysokie drzewa, w koronach których można było spacerować, dawały przyjemny cień. Córka bała się niestety wejść na podesty na koronach drzew (autystyczne zachowanie) ale właśnie spacerując, pokazywaliśmy jej na jak mocnych i wysokich słupach są one zamontowane i nie musi się niczego bać. Na szczęście później się dała przekonać, choć na samym początku, gdy poczuła lekkie kołysanie na moście, bała się ruszyć.

Obie ścieżki dydaktyczne były dla dzieci ciekawe. Znalazły się na nich leśne cymbały czy możliwość odkrycia postaci bajkowych. Po zwiedzeniu obydwu kilkumetrowych ścieżek, trochę odpoczęliśmy i kupiliśmy bilety aby pospacerować w koronach drzew. Nasz piesek, który nam towarzyszył, mógł bez problemu wejść z nami. Także w przypadku wstępu do centrum, korona trochę namieszała. Bilety można było kupić tylko na określoną godzinę, aby za dużo ludzi nie spacerowało na raz. Za bilet rodzinny zapłaciliśmy 10 E, w sumie tylko dorośli płacą 5 E od osoby, dzieci i młodzież mają wolny wstęp. Jednak długo się nie spaceruje:P. O wiele dłuższa trasa w koronach drzew znajduje się w St. Englmar, o której też napewno wspomnę przy okazji innego wpisu o naszych rodzinnych wycieczkach.

Oto kilka zdjęć z kładek

Kolejne piękne widoki

Wycieczka była naprawdę udana, chociaż trochę męcząca, w sumie prawie cały dzień tam spędziliśmy. Nie zdążyliśmy już podjechać pod leżące niedaleko centrum przepiękne zamki Ludwika Bawarskiego w Füssen, między innymi “disneyowski” zamek Neuschwanstein i zaraz obok niego Hohenschwangau, może następnym razem:) Kolejny cel wycieczki przed nami.