Nareszcie mogłam otworzyć moją przesyłkę od firmy Metallsonde. Zamówiony prezent urodzinowy zawierał

• detektor Quest 30+

• Pinpointer
• bezprzewodowe słuchawki
• czapkę z daszkiem
• torbę na okazy
• książkę zawierającą podstawowe informacje dotyczące zakupu detektora, gdzie najlepiej szukać skarbów i parę informacji o znaleziskach

Pogoda dopisała, zaczęło być naprawdę wiosennie więc wybrałam się z dzieciakami na pobliskie pola, na których mogę szukać (mam pozwolenie od właściciela). Niestety po przymrozkach ziemia była bardzo gliniasta i trochę ciężko było chodzić. Jednak dzisiaj wyszłam po to aby przetestować sprzęt. Nic na razie nie trafiło do naszej torby ze skarbami ale myślę, że jeśli zaznajomię się ze sprzętem, znajdę niejedną ciekawą rzecz.

Rano dostałam przepiękne kwiaty z okolicznej kwiaciarni Blumenkistle a później dostałam kwiaty także od moich rodziców. Przesłali mi je z Polski, chociaż tyle mogli dla mnie zrobić bo obostrzenia nie pozwoliły im przyjechać.

Dzisiaj Walentynki:) Zaplanowałam rano słodkie śniadanie, które zjedliśmy całą rodzinką. Wieczorem przygotowałam po raz pierwszy bananowy chlebek. Już jakiś czas zabierałam się do tego przepisu bo banany po zakupie szybko dostają ciemnych kropek i są bardzo miękkie, dzieci nie bardzo chcą wtedy jeść więc stwierdziłam, że idealnie nadadzą się właśnie do wykorzystanie na słodki wypiek. Przepis znalazłam na jednym z moich ulubionych blogów https://aniagotuje.pl/przepis/chlebek-bananowy.

A oto jakie składniki są nam potrzebne

Składniki:

• 3 duże banany – 1,5 szklanki pulpy (rozgnieciony banan) – 350 g
• 1,5 szklanki mąki pszennej uniwersalnej – 240 g
• 1/3 kostki masła – około 70 g
• 0,5 szklanki cukru – około 130 g
• 1 duże jajko
• łyżeczka sody oczyszczonej
• szczypta soli

Banany ugniotłam widelcem w misce, dodałam do nich roztopione, jeszcze ciepłe masło. Do osobnej miski nasypałam około pół szklanki cukru, dodałam do tego jajko i wymieszałam. Mąki nie przesiewałam, tylko dodałam do rozgniecionych bananów i masła, dodałam łyżeczkę sody i szczyptę soli. Ciasto wymieszałam łyżką i przełożyłam do małej foremki wysmarowanej masłem i obsypanej bułką tartą. Piekłam 50 minut w temperaturze 170 stopni w programie 4D (piekarnik Siemens). Po tym czasie sprawdziłam ciasto wykałaczką, czy się dobrze upiekło. Ciasto było w środku delikatnie wilgotne i słodziutkie.

Na walentynkowe śniadanie pasowało idealnie. Kromeczki były słodkie i już niczym ich nie smarowaliśmy. Do chlebka podałam upieczone croissanty, truskawki, Rote Grütze i sos waniliowy oraz jako dekoracje małe pomidorki koktajlowe w kształcie serduszka.

Odkąd pamiętam zawsze chciałam zostać archeologiem, interesował mnie zwłaszcza starożytny Egipt, mumie, starożytny Rzym i starożytne cywilizacje … Oglądałam wszystkie części Indiany Jonesa. Niestety to zainteresowanie nie było aż tak silne aby studiować archeologię, jednak sentyment do historii pozostał. No jeśli chodziło o naukę i wykucie wszystkich dat, to bywało różnie, stanowczo interesowały mnie konkretne okresy i o nich chętnie czytałam. Teraz znalazłam sposób, aby poczuć się jak Indiana Jones

Zbliżają się moje urodziny i tym razem chciałam w prezencie dostać wykrywacz metali i ruszyć z nim na poszukiwania skarbów. Już samo poszukiwanie informacji, gdzie najlepiej szukać, jak znaleźć właścicieli pól, łąk, lasów gdzie zamierzam szukać jest bardzo interesujące.

Jeśli chodzi o przepisy prawne w Niemczech, to jak większość, są one zależne od tego w jakim landzie się mieszka. Z tego co się zdążyłam dowiedzieć, Bawaria jest póki co jedynym landem, w którym nie trzeba mieć specjalnego zezwolenia na szukanie detektorem i dodatkowo jeśli znajdzie się coś historycznie ważnego, znalazca i właściciel gruntu dzielą się równo jeśli eksponat zostanie odkupiony przez muzeum lub jakichś kolekcjonerów . Jedynym obowiązkiem, którego nie da się obejść, jest uzyskanie pozwolenia na szukanie od właściciela gruntu. W praktyce znaczna część ludzi nie ma nic przeciwko. Wchodzenie na cudzy grunt i szukanie detektorem w razie kontroli może się źle skończyć. Oprócz tego trzeba bardzo uważać aby nie szukać w rejonie tzw. Denkmalschutz czyli ochrony zabytków. Na szczęście zanim wyruszy się na “łowy“, sprawdza się interesujący nas grunt na specjalnej mapie, która wskazuje właśnie takie rejony, w których poszukiwania są surowo zabronione i złamanie tego prawa może nas słono kosztować.

Na Facebooku znalazłam kilka grup związanych z moim hobby (po niemiecku sondeln oznacza poszukiwania detektorem metali) i tam dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy. W zeszłym roku, nasz syn już gdzieś dowiedział się o detektorach, jednak zanim mielibyśmy zdecydować się na kupno, chcieliśmy się przekonać czy jest to naprawdę coś co syna na dłużej zajmie. Przypadkowo w naszym mieście była osoba, która wypożyczała taki sprzęt. Wypożyczyliśmy sobie detektor Garett, nie pamiętam już niestety jaki model ale chyba 300. Pan przywiózł nam wszystko do domu. Z racji, że już panowała pandemia, spotkaliśmy się z nim na dworze. Nigdy nie mieliśmy detektora w ręce i nie bardzo rozumieliśmy jak się nim posługiwać, na szczęście wszystkiego się dowiedzieliśmy i zaopatrzeni także w tzw. pinpointer, który dokładniej wskazuje położenie metalu pod ziemią, poszliśmy z detektorem najpierw do naszego ogródka.

Później wypróbowaliśmy plac zabaw i plażę nad jeziorem. Na drugi dzień popytaliśmy sąsiadów czy moglibyśmy na ich działkach szukać. Muszę powiedzieć, że pierwszy dzień poszukiwań zakończył sie fiaskiem bo nic nie znaleźliśmy, nawet w wodzie (detektor był wodoszczelny) żadnej monety. Jednak drugi dzień okazał się naprawdę udany choć znaleziska nie były zbyt spektakularne. Odkryliśmy jakąś głęboko leżącą okragłą część, baaardzo zardzewiałą, podejrzewam, że było to coś związanego z narzędziami gospodarczymi (pole należało do rolnika). Nawet się baliśmy czy to nie jakaś bomba.

Tak wyglądało nasz eksponat w domu

Szukając dalej, detektor pokazywał wysokie częstotliwości a więc wyglądało to na coś cennego… Syn już podekscytowany bo może to złoto?

Zaczęlismy kopać i to dość głęboko. Naszym oczom ukazało się coś takiego …

Drugie znalezisko wyglądało na początku jak spłaszczona blacha, nic ciekawego. Zawołaliśmy właściciela detektora żeby nam pomógł zidentyfikować nasze “skarby”. Okazało się, że znaleźliśmy połowę owalnego obrazu, wykonanego w całości z metalu, który był powleczony czymś czarnym. Pod wpływem przebywania pod ziemią, obraz stracił część farby. Ewidentnie był to obraz jakiejś świętej, prawdopodobnie Maryi.

No znaleziska faktycznie mało spektakularne ale dla nas miały wartość sentymentalną, pierwsze znalezione detektorem.

Niedługo będę miała detektor firmy Quest, model Q30+, mam nadzieję znaleźć ciekawsze rzeczy. Gdy detektor przyjdzie, wstawię posta i opiszę pierwsze wrażenie oraz jakie ma programy i ustawienia.

Pandemia koronawirusa trwa niestety nadal, planowanie urlopu czy jednodniowych wycieczek nie jest już takie łatwe, zwłaszcza jeśli w danym powiecie występuje więcej niż 200 chorych tygodniowo. Rok temu, w maju, udało nam się jeszcze wybrać na dłuższą wycieczkę. Niestety wyjazdy zagraniczne nie wchodziły w grę, bo do 15 czerwca obowiązywało i tak ogólnoświatowe ostrzeżenie o podróżach zagranicznych. Pozostało więc podróżować w najbliższej w miarę okolicy. Naszym celem było leśne centrum przygód w Füssen, przy granicy z Austrią.

Podróż do centrum zajęła nam około 2 godzin. Tak przedstawiały się widoki po drodze.

Kiedy dojechaliśmy na miejsce, okazało się, że w ten gorący dzień nie tylko my mieliśmy taki pomysł … Parking (niestety niewielki) okazał się zajęty i musieliśmy przejechać kawałek dalej na parking leżący już po stronie austriackiej. Ten też już się powoli zapełniał.

Zaraz przy parkingu mogliśmy nacieszyć oczy przepiękną lazurową rzeką Lech.

Idąc wzdłuż rzeki, doszliśmy do przepięknego wodospadu.

Wodospad jest bez wątpienia najważniejszą atrakcją tego miejsca, jednak dzieci na długo nie zainteresuje. Zaraz obok wodospadów znajduje się właśnie leśne centrum przygód, w którym można spacerować po 2 ścieżkach dydaktycznych i odkrywać ciekawe rzeczy, wszystko to za darmo. Jeśli ma się odwagę odbyć spacer w koronach drzew, za dodatkową opłatą można przespacerować się w otoczeniu przyrody. My przespacerowaliśmy się obydwoma ścieżkami dydaktycznymi, jedna z nich dotyczyła lasu a druga wody. Z powodu pandemii, nie wszystkie stacje ścieżek były jednak dostępne. Pomimo upału, spacer był bardzo przyjemny, bo wysokie drzewa, w koronach których można było spacerować, dawały przyjemny cień. Córka bała się niestety wejść na podesty na koronach drzew (autystyczne zachowanie) ale właśnie spacerując, pokazywaliśmy jej na jak mocnych i wysokich słupach są one zamontowane i nie musi się niczego bać. Na szczęście później się dała przekonać, choć na samym początku, gdy poczuła lekkie kołysanie na moście, bała się ruszyć.

Obie ścieżki dydaktyczne były dla dzieci ciekawe. Znalazły się na nich leśne cymbały czy możliwość odkrycia postaci bajkowych. Po zwiedzeniu obydwu kilkumetrowych ścieżek, trochę odpoczęliśmy i kupiliśmy bilety aby pospacerować w koronach drzew. Nasz piesek, który nam towarzyszył, mógł bez problemu wejść z nami. Także w przypadku wstępu do centrum, korona trochę namieszała. Bilety można było kupić tylko na określoną godzinę, aby za dużo ludzi nie spacerowało na raz. Za bilet rodzinny zapłaciliśmy 10 E, w sumie tylko dorośli płacą 5 E od osoby, dzieci i młodzież mają wolny wstęp. Jednak długo się nie spaceruje:P. O wiele dłuższa trasa w koronach drzew znajduje się w St. Englmar, o której też napewno wspomnę przy okazji innego wpisu o naszych rodzinnych wycieczkach.

Oto kilka zdjęć z kładek

Kolejne piękne widoki

Wycieczka była naprawdę udana, chociaż trochę męcząca, w sumie prawie cały dzień tam spędziliśmy. Nie zdążyliśmy już podjechać pod leżące niedaleko centrum przepiękne zamki Ludwika Bawarskiego w Füssen, między innymi “disneyowski” zamek Neuschwanstein i zaraz obok niego Hohenschwangau, może następnym razem:) Kolejny cel wycieczki przed nami.

Dzieciaki od rana na konferencjach z nauczycielami … Córka o 9 jedynie krótko na kamerce z nauczycielką, która codziennie chce widzieć wszystkich uczniów i odpowiadać na pytania, jeśli są jakieś problemy ze zrozumieniem zadań. Syn o 11 godzinna konferencja z nauczycielką i potem czas na zadania z angielskiego, niemieckiego i matematyki, czasami pojawiają się inne przedmioty jak geografia, plastyka czy muzyka… No przy dwójce jest co robić, więc mniej czasu na wstawianie postów.

Między jedną a drugą konferencją szybkie zakupy, po powrocie powoli gotuję zupę na obiad. Mąż uwielbia jeść zupy warzywne, więc dzisiaj typowa zupa na bazie marchewki, pora, cebuli, pietruszki i ziemniaków.

Do dzisiejszej zupy warzywnej zrobiłam deser z owoców: morele, truskawki i borówka. Jako świeży sok, zrobiłam dziś sok zielony bogaty w wapń czyli składający się z ananasa, jabłka i sałaty rzymskiej. Jest bardzo smaczny! W oryginalnym przepisie powinnam dodać jeszcze eskariolę, rukiew wodną, czerwoną kapustę i sałatę, wewnętrzne liście czerwonych buraków, liście zielonego buraka i ćwierć zielonej papryki ale nie posiadałam tych składników. Sok taki trzeba szybciutko wypić bo szybko traci cenne enzymy.

Po konferencjach, pomoc w robieniu zadań synowi a potem musiałam jechać z nim na sesję neurofeedback i wróciliśmy dopiero po 18. Przed wyjściem jeszcze trzeba było coś zjeść.

Na drugie danie pierwszy raz zjedliśmy dzisiaj smażone mięso. Na patelni grillowej podsmażyłam kurczaka, dodałam przyprawy, sos shyou i sezam. Później dodałam do tego trochę sosu słodko – kwaśnego Uncle Ben’s, bo bałam się, że synowi sam sos shyou nie podejdzie. Wymieszałam też wszystko z sosem warzywnym do dań z woka. Ugotowałam kilka różyczek brokuła i pokroiłam w kostkę czerwoną paprykę i dodałam do sosu. Ugotowałam ryż i drugie danie gotowe. Niestety nie zdążyłam zrobić zdjęcia. Z racji, że w tym daniu było trochę przetworzonej żywności, spodziewam się reakcji na skórze twarzy….

Po obiedzie, pojechałam z synem na terapię i tam czekając, pierwszy raz od ponad 2 tygodni napiłam się kawy z automatu. Wypiłam ją oczywiście bez cukru, co mi nawet nie przeszkadzało. Kawa smakowała dla mnie zupełnie inaczej, pewnie się odzwyczaiłam. Do kawy pierwszy raz też wypiłam krowie mleko i … niestety kiedy wieczorem wróciłam do domu, od razu czułam na prawym policzku ciepło i pojawiły się małe pęcherzyki (niewiele) i czułam ciepło i odrobinę swędzenie. No cóż, mam za swoje…

Na kolację dużo nie przygotowałam bo chleb, który piekę bardzo syci.

Do popicia gęsty bio sok pomidorowy. Jako surówka, dzisiaj utarte rzodkiewki z jabłkiem. Upieczony poprzedniego dnia chleb wysokowartościowy z ziarnami tak mnie syci, że dwie kromki z pomidorem i uwaga, po raz pierwszy od postu z cebulą, zupełnie wystarczyły. Na deser zjadłam jeszcze tylko 2 mandarynki.

Jutro kolejny dzień nauki zdalnej i terapia córki plus zdrowe gotowanie.

Na śniadanie, do świeżo upieczonego domowego chlebka wysokowartościowego, zrobiłam sok wzmacniający układ odpornościowy. Sok, pomimo, że zawiera buraka, był do wypicia. Dodatkowo zrobiłam świeży sok z pomarańczy.

Tak prezentuje się chlebek w foremce.

Na obiad mąż dostał w końcu pyzy z mięsem. Ja nie przepadam, dlatego zjadłam zupę z soczewicy. Do obiadu obowiązkowy sok warzywny.

Na kolację zjedliśmy pierwszy raz domową pizzę. Znalazłam informację, że do idealnej włoskiej pizzy należy użyć włoskiej pizzy 00. Niestety w żadnym sklepie jej nie znalazłam, więc musiałam ją zamówić na Amazon. Cena za 1 kilogram 7 E to sporo ale byłam ciekawa, czy jest warta swojej ceny i zamówiłam.

Na https://www.ofenoffen.de/pizzateig/ znalazłam przepis

• mąka typ 00 – 450 gram
• sól – 1 łyżeczka
• oliwa z oliwek – 50 ml
• suche drożdże – 1 opakowanie
• woda, lekko ciepła – 250 ml
• miód – 1 łyżeczka, alternatywnie 1 łyżeczka cukru

Z podanych produktów wyszły mi dwie pizze. Ciasto piekłam około 15 minut w piekarniku w temperaturze przeznaczonej do pieczenia pizzy. Pizza wyszła super. W przepisie ciasto powinno godzinę wyrastać, ja jednak nie miałam tyle czasu przygotowując ją i odstawiłam ciasto na około 30 minut, wielkiej różnicy w nim nie zauważyłam. Wałkowanie, mimo, że posypywałam wałek mąką, było trochę utrudnione, dlatego do uformowania ciasta na blaszce do pieczenia użyłam rąk.

Do picia podałam sok z ananasa, jabłka i sałaty rzymskiej.

Wczoraj upiekłam chleb według przepisu z książki o odżywianiu po wyjściu z postu Daniela. Chleb wyszedł smaczny, chrupiący na zewnątrz i lekko mokry w środku. Niestety wyszedł mi bardzo cienki, pewnie dlatego, że w przepisie jest tylko trochę proszku do pieczenia

Przepis na chleb wysokowartościowy

1/2 łyżeczki nasion kolendry

60 g orzechów (nie dodawałam)

30 g pestek słonecynika

30 g pestek dyni (nie miałam)

łyżeczka czarnuszki

20 g maku niebieskiego (nie miałam)

240 g mąki orkiszowej

2 łyżeczki proszku do pieczenia bez fosforanów

łyżeczka soli himalajskiej

2 łyżki oleju słonecznikowego

mały jogurt naturalny

120 ml wody

W przepisie należy zmielić wszystkie ziarna ale ja tego nie zrobiłam. Zamiast kolendry dodałam przyprawę do pieczenia chleba z kolendrą w składzie. Dodałam mąkę z proszkiem do pieczenia i sól. Następnie dodałam kolejne składniki i wyrobiłam ciasto. Ciasto piekłam 40 minut w temperaturze 185 stopni.

Chlebek zjedliśmy na dzisiejsze śniadanie. Do chleba świetnie pasowała domowa pasta z kaszy gryczanej. Do picia, aby było zawsze coś i kiszonek, podałam sok z kapusty kiszonej. Daniem głównym dzisiejszego śniadania były płatki owsiane z owocami i odrobiną budyniu. Przepis na ten wegański przepis znalazłam w drogerii i zabrałam do domu. Zagotowałam 250 ml mleka orzechowego, budyń rozpuściłam w odrobinie mleka orzechowego w osobnej szklance i dodałam do gotującego się mleka. Następnie dodałam 75 g płatków owsianych i zagotowałam. Dodałam 1 łyżkę syropu klonowego i trochę cukru waniliowego. Wszystko wyłożyłam do miseczek i udekorowałam gruszkami, bananami i truskawkami. Oprócz tego na deser podałam jabłko.

Dzisiejszy obiad składał się z zupy i drugiego dania oraz surówki. Ugotowałam zupę z soczewicy. Kupiłam taką, której nie trzeba namaczać. Przygotowałam 4 marchewki, cebulę, pora, selera i pietruszkę oraz zioła, ziele angielskie i liść laurowy. Do wywaru dodałam soczewicę, która gotowała się 25 minut. Do zupy dołożyłam parę ziemniaków, żeby zupa była bardziej treściwa. Surówka to sałata rzymska pomieszana z sałatą lodową oraz pomidorki koktajlowe pokropione oliwą z oliwek i olejem lnianym, wszystko doprawione ziołami: miks włoski, sól himalajska. Do picia podałam sok pomidorowy, pyszności.

Po obiedzie udaliśmy się na spacer, trzeba się trochę poruszać, tym bardziej w lockdownie. Wybraliśmy nad zamarznięte jeziora w okolicy. Dzieciaki miały trochę ruchu i świeżego powietrza a nawet przy brzegu jeziora udało im się poślizgać.

Po powrocie do domu ciepła herbatka na rozgrzanie i drugie danie. Dzisiaj był to ryż basmati z dodatkami.

Wegańska miska składała się z ugotowanego ryżu basmati, podsmażonego na patelni tofu, pokrojonego w plasterki zielonego ogórka, marchewki pokrojonej w słupki i fasolki. Wszystko posypałam uprażonym białym sezamem.

Po paru godzinach upiekłam coś słodkiego, głównie dla dzieciaków bo od prawie dwóch tygodni nie piekłam żadnych ciast. Znów skorzystałam z wegańskich przepisów z drogerii i tym razem zrobiłam tartę z budyniem waniliowym i borówkami.

Zaraz po upieczeniu tarty upiekłam kolejny chleb z książki autorstwa Krystyny Dajki “Dieta dla zdrowia Jak utrzymać efekty postu Daniela Chleby i pasty do chleba, śniadania i kolacje”.

Tym razem upiekłam chleb życia, zrobiłam go z podwójnej ilości składników.

SKŁADNIKI:

• 1 1/2 szklanki płatków owsianych, można użyć bezglutenowych
• 3/4 szklanki pestek słonecznika
• 1/3 szklanki pestek dyni, pominęłam
• 1/2 szklanki siemienia lnianego
• 1/2 szklanki rozdrobnionych orzechów laskowych, włoskich i laskowych (dałam zmielone orzechy włoskie)
• 8 łyżek zmielonego siemienia lnianego
• 1/2 łyżeczki czarnuszki
• 30 g drożdży (dałam 7 g suchych)
• łyżeczka syropu klonowego
• 3 łyżki oleju kokosowego
• szklanka wody

Wszystkie suche składniki wymieszać. W głębokim naczyniu wymieszaj syrop klonowy, wodę, drożdże i roztopiony olej kokosowy. Mokre składniki dodaj do suchych i całość dokładnie wymieszaj łyżką. Odstaw na 2 godziny. Przełóż masę do wyłożonej papierem do pieczenia keksówki o wymiarach 10×20 cm i piecz w temp. 180 stopni przez 50 do 60 minut. Po upieczeniu wyjąć chleb z formy i ułożyć na kratce do ostygnięcia.

Ja wyłożyłam tym ciastem kwadratową formę do bułek a resztę przełożyłam do prostokątnej formy.

Chleb z formy na bułki po upieczeniu i wyjęciu z formy niestety trochę się rozleciał. Wieczorem zjemy go na kolację z pastą z kaszy gryczanej.

Śniadania nadal staram się komponować tak aby był w nim sok warzywny, najlepiej kiszonka i właśnie dzisiaj piliśmy sok z kiszonej kapusty. Do tego najpierw zjedliśmy kiszoną kapustę z marchewką posypaną świeżą pietruszką. Druga surówka to pomidor posypany koperkiem i różową solą himalajską. Dzisiaj zjedliśmy po dwa jajka, niestety wyszły mi na twardo. Do jajek podałam zdrowy chlebek pełnoziarnisty Filinchen. Do tego podałam utarte masło z rukolą. Na deser gruszka. Niestety zauważyłam, że coś mnie chyba uczuliło bo od razu prawy policzek zaczął mnie lekko swędzieć. Nie wiem czy winne były jajka czy chleb, bo spróbowałam też zwykłego pieczywa.

Na obiad natomiast zrobiłam dzieciom zupę z makaronem, marchewką i ziemniakami i sami też trochę jej zjedliśmy.

Jako surówkę podałam sałatę rzymską i małe pomidorki skropione olejem lnianym i posypane przyprawami oraz świeżym tymiankiem. Na drugie danie zrobiłam paprykę faszerowaną cukinią, pomidorami i serem kozim (podejrzewam, ze to mnie uczuliło). Do popicia wyciskany sok z jabłka. polowy ananasa i salaty rzymskiej, był bardzo smaczny!

Po obicie czułam, że prawy policzek niestety coraz bardziej mnie swędzi na wysokości oka. Chyba spróbuję wypić wapno, może pomoże.

Dzisiejsze śniadanie trochę nietypowe bo jako ciepłe danie szybko ugotowałam zupę warzywną, po prostu nas najbardziej syci. Do picia podałam sok z kiszonej kapusty. Jako surówkę dzisiaj coraz bardziej lubiany przeze mnie gotowany utarty burak z chrzanem. Na deser truskawki i borówka.

Obiad składał się znów z zupy warzywnej i drugiego dania – puree ziemniaczane z fasolką. Jako sałatkę, reszta utartego gotowanego buraka z chrzanem. Deserem znów były truskawki. Do popicia sok pomidorowy.

No i dobrnęliśmy do kolacji, podjadając w międzyczasie albo zupę albo owoce.

Wieczorem lubię jeść rozgrzewające dania, bo muszę przyznać, że dieta wychładza. Dla męża ugotowałam kalafiora a dla siebie dynię hokkaido z piekarnika. Surówką była reszta sałaty dębolistnej z pomidorkami koktajlowymi posypanymi solą himalajską. Napój do kolacji to sok pomidorowy. Na deser kiwi, jabłko i truskawki.

Druga surówka to surowa biała rzodkiew pokrojona w słupki, do tego pokrojone w kawałki jabłko, skropione odrobiną soku cytrynowego. Ciepłym daniem była świeżo ugotowana zupa warzywna, taka sama jak dzień wcześniej. Zupa zawierała pora, cebulę, pietruszkę, selera, brokuły, ziemniaki i przyprawy.

Na deser zjedliśmy parę truskawek i borówkę amerykańską.

Po południu przyszedł czas na obiad. Aby było coś z kiszonką, to do picia podałam nam sok z kiszonej kapusty. W mojej skrzyni warzyw, którą zaraz po Nowym Roku kupiłam w naszych delikatesach, miałam batata. Ugotowałam go pół godziny a następnie zmiksowałam. Do tego ugotowałam parę szerokich fasolek, żeby się nie zmarnowały. Ja dodatkowo zrobiłam swoją ukochaną dynię hokkaido z piekarnika.

Wieczorem spadł śnieg i zrobiliśmy całą rodzinką krótki spacerek a po powrocie kolacja. Na rozgrzanie herbata z pokrzywy, dobra na oczyszczenie organizmu. Na danie główne zrobiłam dla siebie resztę carpaccio z łososia z oliwkami i suszonymi pomidorami. Surówką dziś były pokrojona zielona papryka a do niej marchewka oraz sałata dębolistna z pomidorkami koktajlowymi. Na deser jabłko i mandarynka.