Podczas urlopu na Hvarze zdecydowalismy sie na jednodniowa wycieczke z firma Sea Angel

Za 2 osoby dorosle i 2 dzieci zaplacilismy nieco ponad 300 Euro. Jak wygladala nasza wycieczka ponizej …

Wycieczke zorganizowala nam nasza niezawodna Patrycja. Byla w stalym kontakcie z Ivica i czekala na wiadomosc od niego, kiedy bedzie najlepsza pogoda aby wyplynac w morze. W koncu stanelo na srodku tygodnia, wtedy nie bylo az tylu turystow.

Nasza przygode zaczelismy w porcie Hvar, skad nas specjalnie odebrali pracownicy Sea Angel.

Z portu ruszylismy na godzinna wycieczke w kierunku wyspy Bisevo, gdzie znajduje sie przepiekna blekitna jaskinia (blue cave, po chorwacku Modra Spilja).

Cytujac CroLove.pl:

Niezwykły, szmaragdowy kolor wody jest zasługą znajdującego się na dnie wejścia do groty piasku, który odbija promienie słoneczne. Ponieważ słońce odgrywa tutaj główną rolę, najlepszy moment na zwiedzanie jaskini są godziny południowe. Tuż pod powierzchnią wody widoczny jest kamienni łuk łączący ściany jaskini.

Błękitna jaskinia ma 31m długości, 17m szerokości i 15m wysokości. W najgłębszym miejscu jaskinia ma 18m głębokości, a wejście do niej ma 1,5m wysokości i 2,5m szerokości.

Pierwsze wzmianki o błękitnej jaskini pochodzą z końca XIX wieku. Początkowo wejście do groty było tylko jedno i znajdowało się pod powierzchnią wody. Wejście do jaskini, którym wpływają łodzie zostało wykute w skale, po to by jaskinia była dostępna dla szerszego grona.

Mielismy niestety troche pecha bo morze bylo troche niespokojne, wialo troche i zrobily sie fale. Lodka plynela szybko, wiec niestety poskakiwalismy na kazdej fali. Nie jestem przyzwyczajona i mniej wiecej w polowie drogi troche mi juz bylo zle:P Za to corka, im wyzej podskakiwalismy, tym bardziej sie cieszyla …

Kiedy doplynelismy do przystani, musielismy sobie kupic dodatkowo bilety do jaskini. Bilet dla dziecka do 12 lat kosztowal 35 kun, dorosli i osoby powyzej 12 roku zycia musialy placic jesli dobrze pamietam 70 kun. Bilety kupilismy dosc szybko, jednak z racji, ze miejsce to jest w lato strasznie oblegane (dziennie 1200 zwiedzajacych!), musielismy liczyc 2 godziny zanim moglismy dostac sie do jaskini.

Czekajac na nasza kolej, postanowilismy troche pospacerowac i porobic zdjecia.

Mielismy ze soba prowiant i bardzo dobrze, bo na miejscu w grill barze, ktory gorowal nad przystania, nie bylo nic do jedzenia…. Nizej byly lody, wiec moglismy sie troche orzezwic.

Dostęp do jaskini mają wyłącznie łodzie Centrum Morskiego Komiža, które wypływają do jaskini z drugiej strony niewielkiego półwyspu. Tam też przybijają wszystkie łodzie z turystami. 

Gdy wreszcie zblizala sie godzina, na ktora mielismy wsiadac, corka i jej ukochany mis byli gotowi.

Na lodce

Zblizamy sie powoli do jaskini

Przewodnik, zanim wplynelismy do jaskini, wytlumaczyl zasady bezpieczenstwa. Wplywajac musielismy wszyscy mocno pochylic glowy i czekac na znak, ze mozna sie wyprostowac. Pn bardzo zwracal nam tez uwage na to, zeby nikt nie wystawial rak poza lodke.

Po chwili wplynelismy do jaskini i ujrzelismy to

Zwiedzanie w srodku trwa maksymalnie 10 minut i jest w nim miejsce maksymalnie na 2 lodki.

Po zwiedzaniu czekalismy na reszte naszych wspolpasazerow ruszylismy dalej. Tym razem obejrzelismy miejsce gdzie krecono film “Mamma mia!”. Nazywalo sie ono Stiniva.

Nastepnie udalismy sie do zielonej jaskini. Musze przyznac, ze ona juz takiego wrazenia nie zrobila jak blekitna jaskinia. W przeciwienstwie do blue cave, green cave byla jaskinia otwarta, gdzie dozwolone bylo nurkowanie. Teoretycznie zeby ja obejrzec tez trzeba bylo zaplacic ale nasz przewodnik poplynal troche blizej i moglismy sobie ja dokladniej obejrzec. Oczywiscie cenowo nie byla ona taka droga jak blue cave.

Niedaleko od zielonej jaskini znajdowala sie przepiekna laguna, niestety nie pamietam juz jej nazwy:( Zatrzymalismy sie tam jedynie na chwilke.

Kolejnym punktem naszej wycieczki byly Pakleni Islands lezace blizej Hvaru a dokladniej poplynelismy do Palmizana Beach. Tutaj nasz przewodnik Ivica pytal na lodce kto chce isc zjesc w restauracji bo musi zrobic rezerwacje. Mysmy mieli jedzenie ze soba wiec spedzilismy okolo godziny na plazy. Ceny w tej restauracji nie nalezaly do najnizszych a i tak z dziecmi ciezko w restauracji bo duzo rzeczy nie jedza:P

Pochodzilismy wiec po skalkach i wykapalismy sie.

Z Palmizany wrocilismy dosc szybko do portu w Hvarze. Zmeczeni (glownie od slonca) ale zadowoleni wrocilismy do naszego apartamentu “Antea”.

Od zielonoswiatkowych ferii minelo juz troche czasu, jednak chcialam sie podzielic opisu naszego wyjazdu na wyspe Hvar. Zapraszam do lektury.

Chorwacje kocham za jej wspaniale morze, piekne widoki i zabytki oraz piekna pogode. Dojazd do niej troche dlugi ale za to z przygodami (prom).

Na wyspie Hvar bylismy 9 lat temu i byla to nasza pierwsza wizyta w tym kraju. Moja dobra kolezanka ze studiow mieszka tam na stale i prowadzi swoj apartament o nazwie “Antea”. Dwa lata temu przed pandemia wybieralismy sie do nich ale niestety swoje musielismy odczekac. W tym roku ferie zielonoswiatkowe wypadly w czerwcu i zdecydowalismy sie przyjechac na 10 dni. Pierwszy raz moglismy zobaczyc jak znajomi mieszkaja na dobudowanym pietrze, kilka lat temu mieszkali na parterze a gory jeszcze w ogole nie bylo:)

Podroz zajela nam nie liczac promu rowno 10 godzin, nie mielismy zadnych korkow w Niemczech ani Austrii. Dopiero troche w Slowenii. Na prom o 20:30 dojechalismy mniej wiecej godzine – poltorej przed rejsem.

Winietki do Slowenii kupilismy online, bo kolezanka dala nam na szczescie wczesniej znac, ze teraz sa one dostepne jedynie w wersji elektronicznej i jak w grudniu wracali z Polski do Chorwacji, mieli wlasnie problem kupic je na granicy.

Takie widoki mijalismy

Gdy dojechalismy do Splitu i wysiedlismy z auta, uderzylo nas cieplo

Kolezanka mowila, zeby od razu ustawic sie w kolejce na prom bo jak sie nie zalapiemy na niego, bedziemy musieli nocowac w Splicie. Prom Jadrolinja o 20:30 jest ostatnim jaki odplywa. Troche mielismy problemy znalezc gdzie bilety mozna kupic ale udalo sie. Jeden pan nas troche wprowadzil w blad i mowil nam “no worry! no worry!”. Pasy prowadzace do promu sa zawsze dwa i sa podpisane. Mysmy musieli wykupic bilety do Stari Grad. W koncu ja poszlam szukac informacji i podeszlam do okienka Jadrolini i kupilam (po angielsku bez problemu). Musialam pokazac dowod rejestracyjny auta zeby zostala okreslona kwota za samochod. Dwoje dzieci i dwoch doroslych plus auto kosztowalo nas cos 500 kun.

Po kupieniu biletu poszlismy szybko jeszcze cos zjesc. Zalapalismy sie pyszne kawalki pizzy. Niestety na zewnatrz usiedlismy omylkowo przy stolach sasiadujacych z bistrem i zostalismy poproszeni o ich opusczenie. Akurat i tak mielismy sie powoli zbierac zeby byc w aucie juz o 20 kiedy zaczna wpuszczac auta na poklad.

Kiedy przyszlismy do kolejki, zobaczylismy, ze jeszcze sporo aut poplynie z nami:) W upale ciezko bylo czekac na nasza kolejke… Juz sie balismy, ze w ogole nie wjedziemy bo mimo, ze stalismy na poczatku kolejki, ciagle byly wpuszczane inne auta, najpierw TIRY, potem karetki itp. W koncu wjechalismy i pierwszy raz parkowalismy na pietrowym parkingu. Zaparkowalismy i poszlismy zwiedzac nasz “ZADAR” bo to nim plynelismy do Stari Grad.

Taki widok mielismy z okna na promie

Kiedy prom wreszcie ruszyl (byl spozniony), podziwialismy piekne widoki i powoli zachodzace slonce.

Kiedy wreszcie dotarlismy do Stari Grad (o dziwo z 10 minut wczesniej), bylo juz calkiem ciemno na dworze. Po 23, czyli pol godziny od Stari Grad, dojechalismy do Hvaru, gdzie juz nas wyczekiwala kolezanka z rodzinka. Jej corka nie mogla sie doczekac naszych dzieciakow. Na drugi dzien miala szkole ale na Hvarze dzieci chodzace do podstawowki, chodza na popoludnia:)

Nasz apartament skladal sie z 2 pokoi, ktore mialy mala nisze kuchenna i mala lazienke z prysznicem. Oba pokoje mialy wyjscia na balkony. W salonie mielismy takze klimatyzacje. Z balkonu w salonie mielismy wspanialy widok na fortece Spanjole, ktora zdobylismy na piechote podczas ostatniego pobytu na wyspie :).

W nastepnym wpisie opisze miejsca, ktore zwiedzilismy na Hvarze.

Akurat rozpoczynały się bawarskie mistrzostwa powiatu i stwierdziłam a co mi tam szkodzi się zapisać, tym bardziej, że na liście startowej były wysoko notowane zawodniczki, kilka miało LK (Leistungsklasse czyli jakby siłę) 4 a nawet 3. Poprzednio, gdy grałam w drużynie, najwyższą LK, z którą grałam było LK 7 i wtedy przegrałam 7:5 6:0. Zgłoszenia do turnieju od kilku dni były nieliczne i obawiałam się czy turniej się w ogóle odbędzie. Okazało się, że turniej się odbędzie, tylko miejsce odbywania się turnieju przeniosło się z Landshut do Garching koło Monachium i z racji, że zgłosiło się jedynie 5 zawodniczek, kolejne dni grałyśmy po 1 – 2 mecze aby każda zagrała z każdą. Wolałam nie wiedzieć z kim gram tzn jaką ma LK i pierwszy mecz dość gładko wygrałam 6:2 6:2, jak się po meczu dowiedziałam z LK 6! Mecz musiałyśmy rozegrać na hali bo niestety pogoda nie dopisywała. Drugi mecz miałam dopiero 3 godziny później, już na dworze i z LK 4. Po moim zdaniem wyrównanej walce, przegrałam 6:4 6:2. W sobotę miałam tylko jeden mecz, o 16.00 jednak pogoda znów pokrzyżowała plany i po godzinie czekania na kort, rozpętała się burza i mecz przeniesiono nam do hali. Tym razem grałam z LK3. Niestety tutaj przegrana była jeszcze szybsza, 6:1 6:0. Moja ostatnia przeciwniczka bardzo chciała ze mną grać w sobotę bo w niedzielę był w De Dzień Matki i miała zaplanowany wyjazd. Ja jednak potrzebowałam regeneracji i nasz mecz odbył się dzisiaj o 9.00. Ta przeciwniczka miała LK 4. Mecz niestety dość szybko zakończył się jej zwycięstwem, mimo, że na samym początku prowadziłam 1:0 (przełamałam jej serwis zaraz na początku). Niestety potem chyba zmęczenie dało o sobie znać bo te trzy dni tyle intensywnych pojedynków dało mi na pewno popalić ale próbowałam robić co mogłam, niestety skończyło się też 6:1 6:0. Okazało się jednak, że w grupie były dwa 3 miejsca i jedno z nich przypadło mi. Później się dowiedziałam, że zawodniczka, którą pokonałam, rok temu była wicemistrzynią a przeciwniczka ze wczoraj zajmuje 4 miejsce w rankingu niemieckich seniorek (roczniki 1978 do 1982) a dzisiejsza miejsce 46 więc wstydu nie było. Muszę zmienić definitywnie

technikę gry bo nadeszły w tenisie nowe czasy i trzeba się dostosować.

Weekend spędziliśmy na sportowo. W sobotę wybraliśmy się na cały dzień do Monachium na półfinały gry pojedynczej i podwójnej w turnieju ATP 250 Bmw Open. Jakiś czas temu dostaliśmy bilety i chociaż raz w życiu chcieliśmy z bliska zobaczyć graczy z pierwszej dziesiątki rankingu. Niestety już w pierwszej rundzie Alexander Zverev pożegnał się z turniejem a z każdym kolejnym dniem ubywało wysoko notowanych. W półfinałach gry pojedynczej występował ostatni z Niemców, Oskar Otte. Przed grami pojedynczymi para Niemców Krawietz i Mies wywalczyła miejsce w niedzielnym finale gry podwójnej.

Bilety, które mieliśmy upoważniały nas na obejrzenie wszystkich meczy jakie się w sobotę odbywały a więc o 11.30 półfinał debla, potem 13.30 pierwszy półfinał gry pojedynczej a po zakończeniu tego meczu, mogliśmy oglądać drugi półfinał. Wszystkie trzy mecze miały się odbyć na korcie centralnym.

Mój mąż jeszcze nigdy nie oglądał meczy tenisowych na żywo, więc była to dla niego całkowita nowość. Ja dawno temu oglądałam mecz pokazowy organizowany w katowickim Spodku. Było to ponad 20 lat temu, wtedy grała jeszcze Martina Navratilova, Henry Leconte, Thomas Muster …. Poza tym było to w hali a nie na świeżym powietrzu jak w tym przypadku no i oglądało się tych samych graczy.

Wyjechaliśmy do Monachium o 10 i spokojnie zaparkowaliśmy na pobliskim P&R. Jak zwykle na takich parkingach płaci się małą kwotę za całodniowy parking, bodajże 1,50 € za 24 godziny. Z parkingu do klubu sportowego MTTC Iphitos spacerkiem mieliśmy tylko 10 minut.

Akurat zaczęto wpuszczać kibiców, utworzył się mały korek ale naprawdę kontrole biletów i certyfikatów covidowych były przeprowadzone bardzo sprawnie, także może po 15 minutach byliśmy już na terenie klubu.

Idąc chodnikiem do wejścia, po prawej już mijało się kort centralny.

Tak wyglądała kolejka do wejścia

Na terenie obiektu najpierw musieliśmy się odnaleźć. Mijaliśmy najpierw elektryczne BMW, w tym nagrodę główną dla zwycięzcy turnieju. Następnie obejrzeliśmy parę bocznych kortów, namioty sponsorów, gdzie między innymi można było naciągnąć rakiety, zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie, kupić odzież tenisową czy inne gadżety, zagrać w toto lotka. Oczywiście jedzenie i picie było także zapewnione.

W jednym z namiotów sponsorskich (MEGGLE) zjedliśmy coś z grilla i poszliśmy oglądać półfinał gry deblowej. Mieliśmy super miejsca, rząd 5 a więc dość blisko graczy. Siedząc na trybunach widzieliśmy pełno kamer, głównie podążających za graczami ale często też skierowanych na publikę. W domu przekonaliśmy się o tym, że nie raz wpadliśmy kamerzyście w “oko” ;P

Między meczami było tylko pół godziny przerwy, co niestety jeśli chodzi o skorzystanie w tym czasie z toalety graniczy z cudem bo kolejki do kilku toalet (zwłaszcza dla kobiet) ciągnęły się na sporym odcinku. Na pierwszy półfinał zdążyliśmy jednak bez problemu. Po zakończonym meczu próbowałam podejść bliżej i złapać jakieś fanty czy zrobić zdjęcie, jednak bez szans. Niestety wtedy też się na chwilę rozdzieliliśmy z mężem. Wiedziałam którym wyjściem wyjść z trybun, niestety prowadziło ono przez hol, w którym natychmiast zrobił się zator, bo z drugiej strony chciały wejść też osoby do toalet znajdujących się w holu (reszta toalet była na zewnątrz). Na szczęście mąż zajął mi kolejkę z długaśnej kolejce. Niestety tym razem trwało to tyle, że już stojąc do WC słyszeliśmy, że wywołują graczy na kort a kiedy wreszcie byłam gotowa, musieliśmy czekać na wejście na trybuny bo gra się już zaczęła i dopiero przy zmianie stron (akurat na 2:1) spróbowaliśmy wejść. Muszę powiedzieć, że oglądanie takich meczy na żywo sporo się różni od oglądania w telewizji. Przede wszystkim odgłosy piłek są inne i wydaję się jakby piłki niesamowicie szybko latały. No i brakuje tych powtórek ale da się przyzwyczaić.

Niestety podczas gier zaczął padać deszcz i się ochłodziło ale dało się wytrzymać. Mecze były naprawdę ciekawe i warto było się wybrać popatrzeć. Dopiero koło 20 byliśmy w domu, zadowoleni i liczymy wybrać się znów za rok.

Niedziela natomiast upłynęła nam na turnieju w nowym klubie tenisowym. Zgłosiliśmy się rodzinnie. Pierwszy raz braliśmy udział w tzw Schleiferturnier. Spośród uczestników losowano zawsze parę mikstową i partnerzy grali ze sobą 15 minutowe mecze. Zwycięzcy dostawali kawałek kokardki, która montowali na ramie rakiety. Kto spośród 6 rozegranych gier wygrał najwięcej, wygrywał. Czasami się zdarzało tak, że grało się kilka razy z tymi samymi zawodnikami, ja miałam dziś na przykład jako partnera dobrego gracza a potem trzy kolejne mecze jako przeciwnika. Dla syna była to wreszcie ciekawa lekcja, miał możliwość w krótkim czasie pograć z różnymi graczami, nie było żadnego nacisku i muszę powiedzieć nie było z jego strony żadnego wściekania się czy złego zachowania nawet jak przegrywał. Udało mu się wygrać jeden mecz, bo miał dobrą partnerkę. Nota bene moją dawną koleżankę z drużyny tenisowej w starym klubie. Mój mąż okazał się z naszej trójki dziś najlepszy, miał 3 wygrane mecze, ja miałam 2 a syn 1. Jeden mecz musiałam grać przeciwko synowi, raz z nim a ostatni mecz z mężem, niestety przeciwko dwóm najlepszym zawodnikom. Nie poszło nam tak źle, do zera nie przegraliśmy, daliśmy z siebie wszystko. Gdyby nam się udało, mój mąż nawet byłby 2 bo zwycięzcą turnieju okazał się (z 6 zwycięstwami) jeden z naszych przeciwników i równocześnie ten, z którym jak trzy razy dziś grałam. Ten drugi miał 5 zwycięstwo właśnie dzięki wygraniu debla z nami. Nieważne, było miło i sympatycznie.

Święta, święta i po świętach … Nasze naprawdę były do bani bo krótko przed wyjazdem do teściów dowiedzieliśmy się, że córka ma pozytywny szybki test i groziło nam zostanie w kwarantannie czyli nici z wyjazdu.

Na szczęście PCR był negatywny. Niestety w międzyczasie przeziębiliśmy się i musieliśmy sie nieco wykurować żeby 5 godzinną drogę w ogóle przejechać. Ruszyliśmy a w połowie drogi się dowiedzieliśmy, że teść ma pozytywny wynik na koronę … Zdecydowaliśmy się jechać dalej i przenocować cała czwórką, no piątką bo z psem, u brata męża, który niedaleko mieszkał. Niestety w Wielką Sobotę późnym wieczorem PCR był też pozytywny więc niestety nie zobaczyliśmy się z teściami na śniadaniu wielkanocnym. Brat męża wyjeżdżał w Poniedziałek Wielkanocny wcześnie rano na urlop więc we wtorek wróciliśmy do domu. Potrenowaliśmy tenisa bo syn miał mieć dzisiaj turniej tenisowy (niestety też go odwołano dzień przed …) no a ja dodatkowo poszłam znowu szukać.

Udało mi się pozyskać nowe pole, świeżo przeorane ale wejść na nie mogłam tylko w tym tygodniu. Ledwo weszłam na pole, detektor wykrył zapinkę do spodni. Później trafiały się monety, lepiej lub gorzej zachowane, guziki, plomba a na koniec tradycyjnie medalik ze świętym. Prawdopodobnie znalazłam też srebrny pierścionek ale nie jestem pewna, wydawał się być zrobiony z bardzo cieniutkiego materiału.

Tradycyjnie robiłam swojego mazurka z marcepanem, tak nietypowo. W zeszłym roku jednak miałam w domu gotową masę kajmakową i wyczarowałam takie cudo.

Przepis pochodzi z bloga https://www.mojewypieki.com/przepis/mazurek-kajmakowy-ii

Składniki na ciasto kruche:

• 175 g mąki pszennej
• 25 g cukru pudru
• 100 g masła, schłodzonego
• pół łyżki kwaśnej śmietany 18%
• 1 żółtko
• szczypta soli

Wszystkie składniki na ciasto umieścić w malakserze i zmiksować (można też wyrobić ręcznie). Ciasto uformować w kulę, owinąć folią i włożyć do lodówki na 1 godzinę.

Po tym czasie ciasto rozwałkować na grubość około 3 – 4 mm i wyłożyć nim owalną foremkę lub tortownicę wraz z 1 cm rantem.

Przed samym pieczeniem ciasto w kilku miejscach ponakłuwać widelcem. Piec około 15 – 18 minut w temperaturze 200ºC, do wypieczenia i zarumienienia. Wyjąć, wystudzić na kratce.

Mazurka ozdobiłam Kajmakiem firmy Bakkaland, masa krówkowa o smaku tradycyjnym. Ja dodatkowo ozdobiłam brzeg mazurka marcepanem. Z masy marcepanowej powstał króliczek trzymający marchewkę oraz wycięta, płaska forma. Płatki migdałów udają bazie. Ciasteczka amaretini i małe czekoladowe jajeczka z Aldi firmy MOSER ROTH położyłam na brzegu mazurka. Mam nadzieję, że mazurek zasmakuje!

Po weekendzie, który był naprawdę zmienny dzisiaj termometry oszalały i zrobiło się bardzo ciepło. Po pracy dla relaksu poszłam szukać detektorem na polus sąsiadującym z tym, na którym niedawno znalazłam mój pierwszy pierścionek. Po krótkim szukaniu znalazłam guzik, niestety dość nadgryziony zębem czasu. Później pojawiły się dwa lepiej zachowane.

Oczywiście jak zawsze musiałam znaleźć medalik ze świętym.

Obok medalika malutka srebrna moneta, prawdopodobnie z 1764 roku.

Tak prezentowały się wszystkie dzisiejsze zbiory, między innymi kula z muszkietu, plomba, część guzika.

Wczoraj był ostatni dzień szkoły i wreszcie ferie wielkanocne. Zabrałam córkę do atelier, w którym będzie mogła raz w tygodniu przychodzić na kursy malarskie. Niestety podczas pobytu tam, córkę zaczęło brać przeziębienie i dziś obudziła sie o 5.00 rano z gorączką. Zapisałam się z nią też na profesjonalny kurs malarski w weekend w mieście niedaleko nas ale skoro dostała gorączki, wiedziałam, że niestety będę musiała to odwołać i wybrać się z nią w innym terminie (o kursie później), dlatego żeby trochę poprawić jej humor, dałam jej już teraz prezent na święta. Wybrałam jej kuferek ze sztalugą oraz zestawem marki ARTEZA czyli farby, 5 pędzli, kilka kanw., papierowe palety do mieszania farb …

Córka mimo bólu gardła i gorączki choć trochę miała lepszy humor. Rozpakowałyśmy wszystko i przyjrzałyśmy się dokładniej elementom zestawu. Firmę ARTEZA poleciła mi znajoma, która hobbistycznie maluje i właśnie mówiła mi, że jakość droższych farb czy pędzli jest warta swojej ceny. Powyższy zestaw udało mi się kupić na Amazonie w promocji za 58 €. Widzę, że teraz gdy piszę ten post, cena podskoczyła już do 66 €.

Tutaj możecie dokładnie obejrzeć ofertę https://www.amazon.de/-/pl/dp/B08MB6W3LJ/ref=sr_1_1?__mk_pl_PL=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&crid=3KY5GBC1EC3YV&keywords=Arteza+Gro%C3%9Fes+Acryl+Malset+f%C3%BCr+Erwachsene%2C+Acrylmalerei+Starterset+mit+Farbe%2C+Leinw%C3%A4nden%2C+Papierbl%C3%B6cken%2C+Pinseln%2C+Kofferstaffelei%2C+K%C3%BCnstler+Set+f%C3%BCr+Profis%2C+Kinder+und+Erwachsene&qid=1649536373&sprefix=arteza+gro%C3%9Fes+acryl+malset+f%C3%BCr+erwachsene+acrylmalerei+starterset+mit+farbe+leinw%C3%A4nden+papierbl%C3%B6cken+pinseln+kofferstaffelei+k%C3%BCnstler+set+f%C3%BCr+profis+kinder+und+erwachsene%2Caps%2C257&sr=8-1

Pisałam wyżej o profesjonalnym kursie malarskim, na którym przez 2 do 3 godzin maluje się krok po kroku, pod okiem malarzy wybrany przez siebie motyw. Akurat dzisiaj motywem przewodnim był kameleon i córka była ciekawa jak go może namalować. Kurs malarski organizuje ArtNight. W różnych miastach są oferowane różne kursy, tak więc jeśli podoba nam się jakiś motyw, niestety jest on jakby przypisany danemu miastu i niestety jednej dacie! Przeglądałam terminy kursów aż do października bodajże i nie żaden inny, jak ten nieszczęsny kameleon. Jak już wspomniałam, gdy dostała gorączki, zaraz zaczęłam szukać informacji jak mogę po prostu zmienić datę kursu i pojechać w innym terminie, oczywiście biorąc pod uwagę, że będziemy musiały malować inny obrazek. Ogólnie to chciałam podarować córce ten kurs i siedzieć tam z nią bo jestem jej tzw opiekunem (z powodu jej niepełnosprawności, 2 stopień inwalidztwa – autyzm wczesnodziecięcy). Dobrze, że doczytałam, że niestety widzowie też muszą kupić bilet. No pomyślałam, że niech ona skorzysta i maluje sobie a ja ją odbiorę, jeśli wcześniej ją przygotuję na to, że odbiorę ją jak się skończy ale … uwaga tu też niespodzianka! Co prawda dzieci mogą tam być zabierane ale po pierwsze od 10 lat ale muszą one być pod opieką dorosłych czyli znowu wracam do punktu wyjścia czyli potrzebuje 2 bilety. Cenowo za 2 do 3 godzin malowania, materiały (akurat też z tego co wiem materiały ARTEZA), pomoc artysty malarza gdyby nie umiało się malować dalej to 39 E od osoby czyli we dwie musiałyśmy zapłacić 78 Euro. Cena moim zdaniem niewygórowana jednak niestety nie było nam dane pojechać na kurs, z opisanych wyżej powodów. Niestety muszę powiedzieć, że bardzo się zawiodłam bo nie mogłam przebukować naszych biletów na inny kurs i jak się potem okazało, w Internecie były podobne przypadki do mojego opisane. Ludzie też zapłacili za bilet, bo trzeba to oczywiście wcześniej zrobić, niby z powodu corony maksymalnie 24 h przed kursem. ZANIM zamówiłam bilet (a zrobiłam to dopiero w piątek jak córka wróciła ze szkoły bo właśnie chciałam być pewna, że nie jest chora, cały czas w szkole byli testowani min dwa razy w tygodniu, czasem nawet trzy razy i cały czas była negatywna) przeczytałam warunki i NIGDZIE nie pisało, że w razie wystąpienia symptomów można przebukować bilety DO 48 godzin przed kursem. Właśnie wiadomość o tym, że w razie wystąpienia symptomów można użyć funkcji przebukowania, uspokoiła mnie i wiedziałam co prawda, że pieniędzy się nie odzyskuje ale otrzymuje się właśnie kod, za pomocą którego można wykupić inny kurs w ciągu kolejnych 2 lat od daty zakupu. No więc jak jeszcze przeczytałam, że uczestnicy mający objawy zostaną z kursu odesłani do domu, to od razu od tej 5 rano próbowałam przebukowania. Robiłam wszystko jak w instrukcji, wpisałam kod, zaznaczyłam o jaki kurs chodzi ale dalej nie szło i pojawiał mi się komunikat, że nie można tego kroku wykonać, bo trwają przygotowania … No nic, myślę, spróbuję później ale im dalej, tym nic się nie zmieniało. Na podany email, który podano jeśli się ma problemy też pisałam i dopiero godzinę przed kursem dostałam odpowiedź, że nie działa przebukowanie bo wykonałam je powyżej 48 godzin i jedyne co mogą mi zaproponować to mogę te bilety komuś odstąpić… Super … komu spontanicznie godzinę przed kursem by je mogła odstąpić żeby nie przepadły? Przecież w ciągu tej godziny ktoś by mi musiał przelać pieniądze no i zjawić się tez tam punktualnie… Pisałam, tłumaczyłam, że przecież wyraźnie piszą na swojej stronie, że przed kursem należy sprawdzić czy się nie ma symptomów więc właśnie córka ma no to jasne, że nie możemy przyjść i nic nie pisali wcześniej o przebukowywaniu do 48 godzin przed .. Jedyna odpowiedź na to, że takie mają przepisy i niby one obowiązują także na koncertach i wydarzeniach sportowych itp. No i na koniec informacja, że należy brać pod uwagę ryzyko, że coś może nie wyjść. Naprawdę super … Zastanawiam się spytać prawnika ale chyba kosztowałoby to więcej niże te 78 Euro i podejrzewam, że na to liczy właśnie firemka. Naciągniemy w ten sposób kilkuset na całe Niemcy a raczej nikt się nie będzie o to wykłócał a więc kasa za darmo zostaje…

Po południu córka się poczuła trochę lepiej i same sobie zrobiłyśmy kurs i oto efekty:

Tutaj obejrzałyśmy tutorial jak namalować akrylem chmury, resztę wymyśliła sobie córka.

A tutaj kolejna postać z kreskówek?

Dzisiaj spontanicznie wybrałam się na pole bo wreszcie choć na chwilę zrobiło się ciepło. Początkowo szukałam po pobliskich polach chmielu ale nic nie trafiało się, żadnego porządnego sygnału żeby kopać. Poszłam więc na wolne pole, na którym mogę szukać. Pod koniec marca spotkałam na tym polu rolnika i powiedział, że przez miesiąc pole stoi odłogiem i mogę szukać.

Byłam na tym polu jakiś czas temu, gdy było bardzo suche i nic nie umiałam tam znaleźć. Teraz parę dni dużo padało i dzisiaj pole było super. Jako pierwsza dziś trafiła się moja ulubiona moneta

Niestety nie widać z jakiego roku pochodzi moneta. Kolejne rzeczy na jakie trafiałam, to kolejne monety, mniej lub bardziej zachowane i 3 sztuki medalików ze świętymi.

Prawie pod koniec poszukiwań trafił mi się jeszcze jeden talar regensburski, tym razem z 1746 roku.

Jednak moim najpiękniejszym dzisiaj znaleziskiem był pierwszy pierścionek z tzw. oczkiem. Nie wiem jeszcze jaki to kamień, czy to w ogóle jest kamień szlachetny czy szkiełko lub plastik. Jak się dowiem, uzupełnię wpis.

Na poniższym zdjęciu widać z bliska wszystkie 3 medaliki świętych, które dziś znalazłam.

Do kolekcji trafiła mi się pierwsza moneta z 1920 roku, mianowicie 50 Pfenigów.

Tak natomiast prezentują się wszystkie dzisiejsze zbiory.

Po 2 tygodniach pięknej pogody, nastała prawie zima (temperatury przynajmniej na to wskazują), pojawił się nawet śnieg … Niestety poszukiwania detektorem muszą trochę poczekać, nie tylko z powodu załamania pogody ale też dlatego, że nie mam gdzie szukać, wszędzie posiane lub już coś rośnie … Zabrałam się za zbieranie dzieł plastycznych Córci i postanowiłam je tutaj co jakiś czas wstawić.

Nasza córcia niestety nie pokazuje nam swoich dzieł. Odkrywam je po prostu sprawdzając jej plecak albo sprzątając z nią pokój.

Niedawno znalazłam takie oto dzieła

Miniony weekend był naprawdę brzydki i zimny. Postanowiliśmy zabrać dzieciaki na wyczekiwany przez nich “Sonic 2”. Kiedy wróciliśmy do domu, powstał także jeden z bohaterów filmu.